انقلابها و قيامهاى بعدى ، چرا كه او از درون دستگاه زمينه انقلاب را فراهم مىسازد ( شايد مؤمن آل فرعون از اين نمونه بود ) . و گاهى حد اقل اين گونه اشخاص سنگر و پناهگاهى هستند براى مظلومان و محرومان و از فشار دستگاه روى اين گونه افراد مىكاهند . اينها امورى است كه هر يك به تنهايى مىتواند مجوز قبول اين گونه پستها باشد . روايت معروف امام صادق ع كه در مورد اين گونه اشخاص فرمود كفارة عمل السلطان قضاء حوائج الاخوان : « كفاره همكارى با حكومت ظالم برآوردن خواسته‌هاى برادران است » نيز اشاره اى به همين معنى است ( 1 ) . ولى اين موضوع از مسائلى است كه مرز حلال و حرام آن بسيار به يكديگر نزديك است ، و گاه مىشود بر اثر سهلانگارى كوچكى انسان در دام همكارى بيهوده با ظالم مىافتد و مرتكب يكى از بزرگترين گناهان مىشود در حالى كه به پندار خود مشغول عبادت و خدمت به خلق است . و گاه افراد سوء استفاده چى زندگى « يوسف » و يا « على بن يقطين » را بهانه اى براى اعمال نارواى خود قرار مىدهند ، در حالى كه هيچگونه شباهتى ميان كار آنها و كار يوسف يا على بن يقطين نيست ( 2 ) .

--> ( 1 ) وسائل الشيعه جلد 12 صفحه 139 ( همين مضمون از امام كاظم ع در مورد على بن يقطين در سفينه البحار جلد 2 صفحه 252 نقل شده است . ( 2 ) در روايات متعددى كه از امام على بن موسى الرضا ع نقل شده مىخوانيم : كه بعضى از مردم كه آشنا به معيارهاى اسلامى نبودند ، گاهى به امام ايراد مىگرفتند كه چرا با آن همه زهد و بىاعتنايى به دنيا اين پست و مقام ولايت عهدى مامون را پذيرفته اى ؟ امام در جواب سؤال فرمود « آيا پيامبر برتر است يا وصى پيامبر » در پاسخ عرض كردند : نه پيامبر افضل است ، فرمود : كدام افضل است ، مسلم يا مشرك ، عرض كردند مسلم ، فرمود : عزيز مصر مشرك بود و يوسف پيامبر بود ، و مامون ( ظاهرا ) مسلمان است و من وصى پيامبر ( ص ) و يوسف از عزيز مصر خواست كه او را بر خزائن مصر قرار دهد و گفت من حفيظ و عليمم ، در حالى كه من مجبور به پذيرفتن اين مقام شدم ( وسائل الشيعه جلد 12 صفحه 146 ) .